Maar weer eens een update!

Vrijdag in het AMC geweest en er is witte rook!
Goed, dus geen kanker, auto immuunziekte, HIV of hepatitus. Maar wat dan wel? De artsen zijn er bijna zeker uit! Ze denken het zeker te weten (98%). Ze zetten in op Sarcoidose, in de meeste gevallen een redelijk onschuldige ziekte waar ik waarschijnlijk niet achter was gekomen als ik niet was geopereerd.

De kans dat het chronisch zal worden is nihil, dus daar gaan we dan ook maar niet van uit! Om de diagnose wat beter te onderbouwen moeten er nog wel wat onderzoekjes plaatsvinden. Dus morgen weer gezellig in het #AMC.

De andere 2% is ingezet op de kattenkrabziekte. Wederom een redelijk onschuldige ziekte die heel goed te behandelen is met antibiotica. Deze ziekte gaat meestal gepaard met abcessen onder de armen. Die heb ik dan weer niet gehad, maar wel weer wat pijnlijk gevoel.

Oh well, belangrijkste nieuws is dus: IK BLIJF LEVEN!!! (tenminste, vooralsnog).

Dus dit weekend maar even wezen vieren. Vrijdagavond een feestje. Gisteravond een verjaardag (N.) en daarna nog een gezellige borrel bij mij thuis met wat twitteraars. Een heerlijke avond die overigens fantastisch is geëindigd. Oftewel ik ben back (and bitchy-er then ever!!!)!

Vanavond de laatste (openbare) bingo met Karoline On Line in café ‘t Leeuwtje. Dus dat zal een avond worden met een lach en een traan! Wil je komen? Hier vind je meer info!

Tot snel!

K.
-xxx-

Ik kan niet wachten tot het nieuwe seizoen begint van Glee. Groot fan! Vooral van Kurt.
Daarom een van de betere stukjes Glee!

Diva- sing off!

Goed…

Afgelopen maandag was ik dus in het Rode kruis ziekenhuis in Beverwijk. Voor het plaatsen van mijn maagband. Eindelijk!!! Geen gezeur meer met teveel schommelingen in het gewicht. Maar een goede ondersteuning in een gezond eet-patroon.

De dag begon zo goed, leuke heren op anesthesie (echt heel cute) en hele leuke dokter/chirurgen meneren in de OK. Ik had met recht het idee dat ik in een aflevering van Grey’s Anatomy terecht was gekomen. Al met al verliep alles best ok!

En toen werd ik wakker, best ok wakker eigenlijk. Ik had niet teveel pijn en had geen last van de narcose, best tof allemaal. Totdat de arts aan mijn bed verscheen en mij melde dat de maagband niet was geplaatst en dat er “rare” plekken op mijn lever waren gevonden… Ze hadden dus de operatie afgebroken. Of ik ooit Hepatitis of TBC had gehad… Nou nee, niet echt nee. Tja, dan kon hij niet anders dan vaststellen dat er uitzaaiingen waren gevonden op mijn lever. Kanker dus…

En dan stort je wereld helemaal in. Je hele leven gaat aan je voorbij en je ziet jezelf al je eigen begrafenis regelen. Het e.e.a. werd later nog maar eens bevestigd in een gesprek dat ik (gelukkig samen met mijn ouders) had met de betreffende arts. Nadat het resultaat binnen zou zijn van het bloed onderzoek en de biopsie, zou er een afspraak worden ingepland voor een MRI-scan. Om daarna een actieplan op te starten voor de behandeling.

Juist ja. Je gaat naar het ziekenhuis voor een maagband en je komt thuis met Kanker. Wat klopt hier niet?

Het moge duidelijk zijn dat de dagen daarna een pure hel zijn. Iedereen weet namelijk wat Kanker is en wat het met je doet. Meestal geen prettige vooruitzichten. Elk uur lijk wel een hele dag te duren. En zo gaat de tijd erg langzaam…

Tot ik vanavond ineens werd gebeld door de betreffende arts. Het is GEEN Kanker…
Geen Kanker dokter? Weet u het zeker?
Ja, ik weet het zeker.

Ik blijk dus een of andere vage infectie te hebben. Niet prettig, maar zeker te behandelen met een stoot aan antibiotica. De maagband is dus voor Jan met de korte achternaam niet geplaatst. En wij (ik en mijn familie & vrienden) hebben dus voor niks doodsangsten uitgestaan. Dit is echt f*cking unbelievable…

Goed. Morgen (straks) dus bellen met het ziekenhuis om contact op te nemen met de internist om uit te zoeken hoe of wat en wat voor medicijnen ik moet gaan slikken. En dan dus voor de tweede keer mentaal gaan voorbereiden op de operatie die gaat komen (nummer 3 dus!).

Al met al niet erg prettig dus. Maar het is iig geen Kanker en dat is dan wel weer heel fijn!

Bedankt voor alle lieve berichtjes die ik heb ontvangen van de mensen die het wisten en zo hebben meegeleefd!

Krijn

p.s. sorry voor de mensen die ik niet persoonlijk op de hoogte heb kunnen stellen. Of waarvan de sms niet is aangekomen.

Tegen de tijd dat dit logje online gaat (lang leven uitgesteld publiceren bij WordPress), ga/lig ik -als het goed is- onder het mes.

Ik ga er voor het gemak maar van uit, dat ik over enkele uurtjes (als de narcose lekker is uitgewerkt), ik jullie weer ga spreken. Ondanks het feit dat ik via mijn nieuwe BB nieuwe logjes kan posten, zullen de meesten updates op twitter terechtkomen. Dus via de twitterbalk hier rechts of via deze link, kunnen jullie mijn tweets volgen!

De vele berichtjes die ik nu al (21-2-2010 22:13) heb gehad om mij sterkte te wensen (via DM’s, sms en mail) zijn hartverwarmend! Het doet me erg veel goed dat er zoveel mensen zijn die aan mij denken!

Love you all en spreek jullie straks weer!

Ik ben dus helemaal op van de zenuwen. Tegen deze tijd morgen ben ik (volgens de planning) weer wakker en redelijk goed aanspreekbaar. Toch ben ik de laatste 2 dagen al helemaal op van de zenuwen en weet ik niet zo goed wat ik met mijzelf aan moet.

Mijn ouders en vrienden zorgen goed voor me en proberen me lekker bezig te houden, toch dwalen mijn gedachten steeds af naar de foto’s die ik heb gevonden van de operatie op google (echt internet is #MEGA #fail als je geopereerd moet worden).

Gisteravond heb ik wel met vriend B. & mijn ouders lekker gegeten. Laatste keer dat ik mij helemaal te goed kon doen aan alle lekkere gerechten van de lokale chinees. En om het feest af te sluiten hebben we bij de koffie een lekker gebakje op (i.v.m. het feit dat mijn ouders volgende week 34 jaar getrouwd zijn!). Dus het was een lekkere en geslaagde avond!

Vanmiddag ga ik weer lekker naar mijn ouders en daar komt nog wat visite langs. Daarna lekker in de auto en uit eten bij de Mexicaan. Ook dat kan ik namelijk na mijn operatie niet heel makkelijk meer verwerken (niet mijn lievelingsgerechten iig). Of te wel ik ben nog druk genoeg voordat ik morgenochtend onder het mes ga.

Ik spreek jullie allemaal weer na mijn operatie!

Veel gedronken, weinig gespeeld deze keer, maar oh zo gezellig zitten te kletsen.

Oftewel een geslaagde avond!
En aangezien foto’s meer zeggen dan woorden:

Zo, vrijdagmiddag.

Net nog allerlei bezoekjes afgelegd en alles is OK.
Ik word zo rond 10:00 uur geopereerd aanstaande maandag in het Rode Kruis Ziekenhuis. En ik mag al rond 8:30 uur in het ziekenhuis zijn, dus de tijd om echt zenuwachtig te worden is nu wel begonnen.

Maar om de tijd nou nog een beetje gezellig door te brengen heb ik nog wel wat leuke dingen gepland staan. Zo is er vanavond een gezellige spelletjesavond gepland bij mij thuis. Lekker Risken, Homonopolie of Triviant en dat gecombineerd met drank, heel veel drank. En dat betekent dat we over het algemeen een hele gezellige avond hebben. Er zal ook veel van de avond op twitter te volgen zijn, aangezien het gros ook gezellig twittert! (@Stevemoon, @JurrB, @yrrah_amsterdam, @gjkooijman, @emielnijborg & @K_Online). De hashtag voor vanavond wordt: #gamenight

Morgen overdag zal ik vooral lekker liggen bij te komen om vervolgens ’s avonds mijn allerlaatste echte galgenmaal te gaan genieten. Lekker met vrienden en mijn ouders genieten van een laatste uitgebreide maaltijd met allerlei lekkere dingen!

De zondag zal er niet zo veel gebeuren. Dan is het vooral mentaal voorbereiden op de operatie die komen gaat!

ARGH, STRESS

Gisterenmiddag moest ik mij om 13uur melden bij de balie van het dagcentrum van het AMC. Ik werd daar (samen met mijn pa die mij wegbracht) opgevangen door een hele vriendelijke verpleegster.

Direct viel het mij al op dat er qua procedures toch wel wat veranderd is in het AMC. Zo moest ik in het intake gesprek gisteren zelf vertellen waarvoor ik naar het AMC was gekomen. Ik kreeg meteen wat Amerikaanse gevoelens over mij heen. En dat laatste gevoel bleek te kloppen, op verzoek van de overheid (i.v.m. het toenemende aantal fouten dat gemaakt wordt in ziekenhuizen), wordt er bij een operatie tweemaal een “Time Out” ingelast. Niet om in de hoek te moeten staan. Maar een moment van bezinning en om te dubbel checken dat iedereen weet waarvoor ze er zijn.

Ik mocht vervolgens lekker plaatsnemen op een bed, waar een heel sexy onderbroekje klaar lag (sorry, geen foto’s gemaakt). Zo’n stretch-netkous-geval, zit voor geen meter, maar sexy dat ie was… ;-p. De verpleegster kwam mij vervolgens vertellen dat ik zo rond 15:00 a 15:30 uur naar de OK gereden zou worden. Nog geen 10 minuten na deze mededeling stond de anesthesioloog (ja zo heet de narcotiseur tegenwoordig) aan mijn bed, ik zou met ongeveer 20 minuten worden opgehaald, zodat ik met ongeveer 30 minuten op de ok zou liggen… Kijk, dat zorgt ervoor dat je minder tijd hebt om je druk te maken! De anesthesioloog was overigens dezelfde als die mij vorig jaar in slaap had geholpen.

Daar lig je dan in de OK. Tig man om je heen aan het rennen die alles aan het klaarmaken zijn. Het infuus dat wordt aangebracht, Dr. Fokkens (de chirurg) & Dr. De Jong (Arts-onderzoeker) komen nog even langs en een handje schudden en de Amerikaanse artsen (onderzoekers van het bedrijf die het netje in ontwikkeling hebben) hoorde ik ook in de verte. Vervolgens was het weer tijd voor een “Time Out”, iedereen rondom mijn bed. En aan mij de vraag om te vertellen wie ik ben, jongetje/meisje, en niet geheel onbelangrijk; waarom bent u vandaag hier! Nadat ik de laatste vraag tot in detail had beantwoord: “ik ben hier vandaag om de TERIS operatie van vorig jaar ongedaan te maken, omdat 2 van de 5 ankers hebben losgelaten. Deze operatie wordt middels een endoscopische ingreep uitgevoerd en zal ongeveer 30 tot 50 minuten duren”, kreeg iedereen het sein: GO. Ik werd vervolgens in slaap gemaakt om vervolgens 55 minuten later wakker te worden op de verkoever kamer.

De operatie was geslaagd en het was nu een kwestie van goed wakker worden voordat ik naar huis kon gaan. Het wakker worden ging redelijk goed en om 17uur werd ik ontslagen en mocht ik mee met mijn vader naar mijn ouderlijk huis.

Alles is eigenlijk super gegaan, ik ben alleen nog erg duf en wiebelig van de narcose. Niet vervelend, maar wel genoeg om nog lekker een paar uur bij mijn ouders te blijven om goed bij te komen.

Al met al was dit een goede generale repetitie voor aankomende maandag. Die operatie zal een stuk zwaarder zijn, maar als ik iig zo uit de narcose kom, ben ik al heel erg blij.

Het aftellen kan beginnen.

Wat gaat de tijd vandaag ontiegelijk langzaam.
Vanmorgen eerst voor 7 uur mijn bedje al uit geweest om nog een bakje vla te kunnen nemen (na 7 uur “nuchter”). Vervolgens terug mijn bedje in. En natuurlijk geen oog meer dicht gedaan. Niet in de laatste plaats door alle lieve smsjes die na 8 uur begonnen binnen te druppelen.

Zelfs mijn vrienden uit de USA & Mexico hebben aan mij gedacht en een berichtje gestuurd. Wel apart om te zien dat mensen met wie ik vroeger (lees: 12 tot 16 maanden geleden) veel contact had, tegenwoordig een heel ander pad bewandelen. En dat ik dus nu van heel andere lieve mensen berichtjes krijg. En ik moet zeggen, ik ben blij met de veranderingen. Lekker rustig, mensen om je heen die ook zelfverzekerd zijn.

Maar goed. De berichtjes stromen dus binnen via DM berichtjes op twitter, via facebook, mail en sms. Heel erg fijn. Dat maakt de ochtend wat dragelijker. Al ben ik (nog) niet zenuwachtig.

Zo maar eens ff douchen en de tas klaarmaken. Tegen die tijd dat dat klaar is, is het 12 uur en mag ik onderweg naar het ziekenhuis. Dus als je nog geen reply hebt gehad op je berichtje, die komt nog wel. Misschien niet voor de operatie, maar dan iig vanavond.

Nu nog snel een laatste bak thee (mag tot 11 uur) en dan weer aan het werk.

Ciao en tot vanavond.

Krijn

Okay, er zijn zoveel filmpjes op internet waarin de “Say A little prayer” versie van Glee wordt nagedaan. Hierbij mijn top 5!

Nummer 1

Nummer 2

Read the rest of this entry »