Goed…

Afgelopen maandag was ik dus in het Rode kruis ziekenhuis in Beverwijk. Voor het plaatsen van mijn maagband. Eindelijk!!! Geen gezeur meer met teveel schommelingen in het gewicht. Maar een goede ondersteuning in een gezond eet-patroon.

De dag begon zo goed, leuke heren op anesthesie (echt heel cute) en hele leuke dokter/chirurgen meneren in de OK. Ik had met recht het idee dat ik in een aflevering van Grey’s Anatomy terecht was gekomen. Al met al verliep alles best ok!

En toen werd ik wakker, best ok wakker eigenlijk. Ik had niet teveel pijn en had geen last van de narcose, best tof allemaal. Totdat de arts aan mijn bed verscheen en mij melde dat de maagband niet was geplaatst en dat er “rare” plekken op mijn lever waren gevonden… Ze hadden dus de operatie afgebroken. Of ik ooit Hepatitis of TBC had gehad… Nou nee, niet echt nee. Tja, dan kon hij niet anders dan vaststellen dat er uitzaaiingen waren gevonden op mijn lever. Kanker dus…

En dan stort je wereld helemaal in. Je hele leven gaat aan je voorbij en je ziet jezelf al je eigen begrafenis regelen. Het e.e.a. werd later nog maar eens bevestigd in een gesprek dat ik (gelukkig samen met mijn ouders) had met de betreffende arts. Nadat het resultaat binnen zou zijn van het bloed onderzoek en de biopsie, zou er een afspraak worden ingepland voor een MRI-scan. Om daarna een actieplan op te starten voor de behandeling.

Juist ja. Je gaat naar het ziekenhuis voor een maagband en je komt thuis met Kanker. Wat klopt hier niet?

Het moge duidelijk zijn dat de dagen daarna een pure hel zijn. Iedereen weet namelijk wat Kanker is en wat het met je doet. Meestal geen prettige vooruitzichten. Elk uur lijk wel een hele dag te duren. En zo gaat de tijd erg langzaam…

Tot ik vanavond ineens werd gebeld door de betreffende arts. Het is GEEN Kanker…
Geen Kanker dokter? Weet u het zeker?
Ja, ik weet het zeker.

Ik blijk dus een of andere vage infectie te hebben. Niet prettig, maar zeker te behandelen met een stoot aan antibiotica. De maagband is dus voor Jan met de korte achternaam niet geplaatst. En wij (ik en mijn familie & vrienden) hebben dus voor niks doodsangsten uitgestaan. Dit is echt f*cking unbelievable…

Goed. Morgen (straks) dus bellen met het ziekenhuis om contact op te nemen met de internist om uit te zoeken hoe of wat en wat voor medicijnen ik moet gaan slikken. En dan dus voor de tweede keer mentaal gaan voorbereiden op de operatie die gaat komen (nummer 3 dus!).

Al met al niet erg prettig dus. Maar het is iig geen Kanker en dat is dan wel weer heel fijn!

Bedankt voor alle lieve berichtjes die ik heb ontvangen van de mensen die het wisten en zo hebben meegeleefd!

Krijn

p.s. sorry voor de mensen die ik niet persoonlijk op de hoogte heb kunnen stellen. Of waarvan de sms niet is aangekomen.

Tegen de tijd dat dit logje online gaat (lang leven uitgesteld publiceren bij WordPress), ga/lig ik -als het goed is- onder het mes.

Ik ga er voor het gemak maar van uit, dat ik over enkele uurtjes (als de narcose lekker is uitgewerkt), ik jullie weer ga spreken. Ondanks het feit dat ik via mijn nieuwe BB nieuwe logjes kan posten, zullen de meesten updates op twitter terechtkomen. Dus via de twitterbalk hier rechts of via deze link, kunnen jullie mijn tweets volgen!

De vele berichtjes die ik nu al (21-2-2010 22:13) heb gehad om mij sterkte te wensen (via DM’s, sms en mail) zijn hartverwarmend! Het doet me erg veel goed dat er zoveel mensen zijn die aan mij denken!

Love you all en spreek jullie straks weer!

Zo, vrijdagmiddag.

Net nog allerlei bezoekjes afgelegd en alles is OK.
Ik word zo rond 10:00 uur geopereerd aanstaande maandag in het Rode Kruis Ziekenhuis. En ik mag al rond 8:30 uur in het ziekenhuis zijn, dus de tijd om echt zenuwachtig te worden is nu wel begonnen.

Maar om de tijd nou nog een beetje gezellig door te brengen heb ik nog wel wat leuke dingen gepland staan. Zo is er vanavond een gezellige spelletjesavond gepland bij mij thuis. Lekker Risken, Homonopolie of Triviant en dat gecombineerd met drank, heel veel drank. En dat betekent dat we over het algemeen een hele gezellige avond hebben. Er zal ook veel van de avond op twitter te volgen zijn, aangezien het gros ook gezellig twittert! (@Stevemoon, @JurrB, @yrrah_amsterdam, @gjkooijman, @emielnijborg & @K_Online). De hashtag voor vanavond wordt: #gamenight

Morgen overdag zal ik vooral lekker liggen bij te komen om vervolgens ’s avonds mijn allerlaatste echte galgenmaal te gaan genieten. Lekker met vrienden en mijn ouders genieten van een laatste uitgebreide maaltijd met allerlei lekkere dingen!

De zondag zal er niet zo veel gebeuren. Dan is het vooral mentaal voorbereiden op de operatie die komen gaat!

ARGH, STRESS

Gisterenmiddag moest ik mij om 13uur melden bij de balie van het dagcentrum van het AMC. Ik werd daar (samen met mijn pa die mij wegbracht) opgevangen door een hele vriendelijke verpleegster.

Direct viel het mij al op dat er qua procedures toch wel wat veranderd is in het AMC. Zo moest ik in het intake gesprek gisteren zelf vertellen waarvoor ik naar het AMC was gekomen. Ik kreeg meteen wat Amerikaanse gevoelens over mij heen. En dat laatste gevoel bleek te kloppen, op verzoek van de overheid (i.v.m. het toenemende aantal fouten dat gemaakt wordt in ziekenhuizen), wordt er bij een operatie tweemaal een “Time Out” ingelast. Niet om in de hoek te moeten staan. Maar een moment van bezinning en om te dubbel checken dat iedereen weet waarvoor ze er zijn.

Ik mocht vervolgens lekker plaatsnemen op een bed, waar een heel sexy onderbroekje klaar lag (sorry, geen foto’s gemaakt). Zo’n stretch-netkous-geval, zit voor geen meter, maar sexy dat ie was… ;-p. De verpleegster kwam mij vervolgens vertellen dat ik zo rond 15:00 a 15:30 uur naar de OK gereden zou worden. Nog geen 10 minuten na deze mededeling stond de anesthesioloog (ja zo heet de narcotiseur tegenwoordig) aan mijn bed, ik zou met ongeveer 20 minuten worden opgehaald, zodat ik met ongeveer 30 minuten op de ok zou liggen… Kijk, dat zorgt ervoor dat je minder tijd hebt om je druk te maken! De anesthesioloog was overigens dezelfde als die mij vorig jaar in slaap had geholpen.

Daar lig je dan in de OK. Tig man om je heen aan het rennen die alles aan het klaarmaken zijn. Het infuus dat wordt aangebracht, Dr. Fokkens (de chirurg) & Dr. De Jong (Arts-onderzoeker) komen nog even langs en een handje schudden en de Amerikaanse artsen (onderzoekers van het bedrijf die het netje in ontwikkeling hebben) hoorde ik ook in de verte. Vervolgens was het weer tijd voor een “Time Out”, iedereen rondom mijn bed. En aan mij de vraag om te vertellen wie ik ben, jongetje/meisje, en niet geheel onbelangrijk; waarom bent u vandaag hier! Nadat ik de laatste vraag tot in detail had beantwoord: “ik ben hier vandaag om de TERIS operatie van vorig jaar ongedaan te maken, omdat 2 van de 5 ankers hebben losgelaten. Deze operatie wordt middels een endoscopische ingreep uitgevoerd en zal ongeveer 30 tot 50 minuten duren”, kreeg iedereen het sein: GO. Ik werd vervolgens in slaap gemaakt om vervolgens 55 minuten later wakker te worden op de verkoever kamer.

De operatie was geslaagd en het was nu een kwestie van goed wakker worden voordat ik naar huis kon gaan. Het wakker worden ging redelijk goed en om 17uur werd ik ontslagen en mocht ik mee met mijn vader naar mijn ouderlijk huis.

Alles is eigenlijk super gegaan, ik ben alleen nog erg duf en wiebelig van de narcose. Niet vervelend, maar wel genoeg om nog lekker een paar uur bij mijn ouders te blijven om goed bij te komen.

Al met al was dit een goede generale repetitie voor aankomende maandag. Die operatie zal een stuk zwaarder zijn, maar als ik iig zo uit de narcose kom, ben ik al heel erg blij.

Het aftellen kan beginnen.

Wat gaat de tijd vandaag ontiegelijk langzaam.
Vanmorgen eerst voor 7 uur mijn bedje al uit geweest om nog een bakje vla te kunnen nemen (na 7 uur “nuchter”). Vervolgens terug mijn bedje in. En natuurlijk geen oog meer dicht gedaan. Niet in de laatste plaats door alle lieve smsjes die na 8 uur begonnen binnen te druppelen.

Zelfs mijn vrienden uit de USA & Mexico hebben aan mij gedacht en een berichtje gestuurd. Wel apart om te zien dat mensen met wie ik vroeger (lees: 12 tot 16 maanden geleden) veel contact had, tegenwoordig een heel ander pad bewandelen. En dat ik dus nu van heel andere lieve mensen berichtjes krijg. En ik moet zeggen, ik ben blij met de veranderingen. Lekker rustig, mensen om je heen die ook zelfverzekerd zijn.

Maar goed. De berichtjes stromen dus binnen via DM berichtjes op twitter, via facebook, mail en sms. Heel erg fijn. Dat maakt de ochtend wat dragelijker. Al ben ik (nog) niet zenuwachtig.

Zo maar eens ff douchen en de tas klaarmaken. Tegen die tijd dat dat klaar is, is het 12 uur en mag ik onderweg naar het ziekenhuis. Dus als je nog geen reply hebt gehad op je berichtje, die komt nog wel. Misschien niet voor de operatie, maar dan iig vanavond.

Nu nog snel een laatste bak thee (mag tot 11 uur) en dan weer aan het werk.

Ciao en tot vanavond.

Krijn

Eindelijk is het dan zo ver!
Allebei mijn operatiedata zijn bekend.

16 februari aanstaande moet ik naar het AMC om het netje eruit te laten halen. Vervolgens ga ik op 22 februari in het Rode Kruis ziekenhuis onder het mes, de maagband wordt dan geplaatst.

Ruim een jaar geleden is het al weer dat ik voor het eerst onder het mes ben gegaan. Toen is er in het AMC een siliconen netje geplaatst bovenaan in mijn maag, dit is gedaan door middel van het plaatsen van siliconen ankertjes in de maagwand. Door dit netje (die hangt ter hoogte van de groene cirkel) heb ik een beperking in de inname van voedsel. En door de beperkte inname van voedsel ga je afvallen. En dat heb ik zeker gedaan. Ik ben in totaal door  deze operatie 37,8 kilo afgevallen.

Jammer genoeg zijn er 2 of meer ankertjes die hebben losgelaten. Hierdoor hangt het mandje niet meer strak in de maag en kan je weer (veel) meer eten. Gelukkig hou ik het (voor nu) onder controle. Maar het bevestigd maar wel weer eens dat ik toch echt die beperking in de inname van voedsel nodig heb.

Omdat we (ik en mijn artsen) het zonde vinden om alles wat bereikt is teniet te laten doen, is er besloten om mij door te verwijzen naar het Rode Kruis ziekenhuis in Beverwijk. En hier heb ik enige tijd geleden een gesprek gehad over de mogelijkheid voor het laten plaatsen van een maagband.

Na een tweetal bezoeken aan de Nederlandse Obesitas Kliniek in Hilversum (1 praatsessie & 1 compleet onderzoek), werd mijn verzoek tot een maagband operatie al snel goed gekeurd door de arts en de verzekering.

En in de afgelopen week heb ik eindelijk de data door gekregen voor de operaties en zoals je al eerder hebt kunnen lezen die liggen lekker achter elkaar.

Wel beginnen nu de zenuwen een beetje te komen. Niet zo zeer voor de operaties (dat zal wel loslopen), maar wel voor het feit dat ik nu definitief een hulpmiddel krijg voor mijn strijd tegen het overgewicht.

Daarnaast geloof ik dat ik meer moet opzien tegen het bijspuiten. Je moet dan zo’n smerig contrastvloeistof-drankje drinken & de onderzoeksassistente van het AMC kan erover meepraten dat ik dat wat slecht binnen kan houden…

Maar goed. Alle sociale verplichtingen (Karoline’s Bingo Festijn, zwemmen, etc..) die niet bij mij thuis plaatsvinden heb ik gecanceld. Ik moet er namelijk wel voor zorgen dat ik helemaal gezond ben voor de betreffende operaties. Het zal je namelijk maar gebeuren dat je operatie niet door zou gaan omdat je ziek bent. Dus als ik wat minder sociaal ben, dan heeft het deze keer een reden… :-p

Voor diegene die een sterke maag hebben, hieronder een filmpje van tijdens een controle van het betreffende netje. Het ziet er niet smaakvol uit, dus dat u maar gewaarschuwd moge zijn voor de eventuele psychische gevolgen.

Vandaag gezellig in het ziekenhuis te Beverwijk geweest.

En wat een dag is het geworden! Ik heb super goed nieuws gehad! ik ga onder het mes in het nieuwe jaar! Om precies te zijn twee keer!

Een keertje om mijn experimentele restrictor te verwijderen. En dan een maandje later een tweede operatie om mijn maagbandje te laten plaatsen! Ik ben zo ontzettend blij en kijk er zo naar uit!

Al was het bij binnenkomst wel effe schrikken, de arts in kwestie had de brief van het AMC namelijk nog niet gelezen. Dus hij vond me eigenlijk niet zwaar genoeg om mij te opereren. Ik heb namelijk nog maar een BMI van 33,9 (ik kom van een BMI van 43,9), nadat ik had uitgelegd dat ik dit jaar zo’n 40 kilo ben afgevallen (en ruim 30 cm buikomvang ben kwijtgeraakt), was alles eigenlijk binnen enkele minuten in kannen en kruiken.

Wel moet ik in het voorbereidingstraject meelopen van de Nederlandse Obesitas Kliniek. En daar schrok ik wel van, ik ben altijd een beetje bang voor dat instituut. Naar mijn idee werken daar allemaal van die geitenwollen, euhm… laat ik de bewoordingen van Brigitte Kaandorp gebruiken, daar werken vast allemaal van die Gluten vrije mensen. En met dat soort mensen kan ik niet zo goed overweg… Dus als dat soort mensen moeten beoordelen of je wel of niet geschikt bent voor een bepaalde operatie, kan dat problematisch zijn…

Ik was dan ook erg gelukkig om te vernemen dat ze me alleen gaan begeleiden naar de operatie! Altijd prettig om steun van professionals om je heen te hebben (maar net zoals in het echte leven, zolang ze maar geen beslissingen hoeven te nemen…).

Oh wel, begin januari dus waarschijnlijk al de eerste operatie! Ik kijk er naar uit en hou jullie op de hoogte.