Gisterenmiddag moest ik mij om 13uur melden bij de balie van het dagcentrum van het AMC. Ik werd daar (samen met mijn pa die mij wegbracht) opgevangen door een hele vriendelijke verpleegster.

Direct viel het mij al op dat er qua procedures toch wel wat veranderd is in het AMC. Zo moest ik in het intake gesprek gisteren zelf vertellen waarvoor ik naar het AMC was gekomen. Ik kreeg meteen wat Amerikaanse gevoelens over mij heen. En dat laatste gevoel bleek te kloppen, op verzoek van de overheid (i.v.m. het toenemende aantal fouten dat gemaakt wordt in ziekenhuizen), wordt er bij een operatie tweemaal een “Time Out” ingelast. Niet om in de hoek te moeten staan. Maar een moment van bezinning en om te dubbel checken dat iedereen weet waarvoor ze er zijn.

Ik mocht vervolgens lekker plaatsnemen op een bed, waar een heel sexy onderbroekje klaar lag (sorry, geen foto’s gemaakt). Zo’n stretch-netkous-geval, zit voor geen meter, maar sexy dat ie was… ;-p. De verpleegster kwam mij vervolgens vertellen dat ik zo rond 15:00 a 15:30 uur naar de OK gereden zou worden. Nog geen 10 minuten na deze mededeling stond de anesthesioloog (ja zo heet de narcotiseur tegenwoordig) aan mijn bed, ik zou met ongeveer 20 minuten worden opgehaald, zodat ik met ongeveer 30 minuten op de ok zou liggen… Kijk, dat zorgt ervoor dat je minder tijd hebt om je druk te maken! De anesthesioloog was overigens dezelfde als die mij vorig jaar in slaap had geholpen.

Daar lig je dan in de OK. Tig man om je heen aan het rennen die alles aan het klaarmaken zijn. Het infuus dat wordt aangebracht, Dr. Fokkens (de chirurg) & Dr. De Jong (Arts-onderzoeker) komen nog even langs en een handje schudden en de Amerikaanse artsen (onderzoekers van het bedrijf die het netje in ontwikkeling hebben) hoorde ik ook in de verte. Vervolgens was het weer tijd voor een “Time Out”, iedereen rondom mijn bed. En aan mij de vraag om te vertellen wie ik ben, jongetje/meisje, en niet geheel onbelangrijk; waarom bent u vandaag hier! Nadat ik de laatste vraag tot in detail had beantwoord: “ik ben hier vandaag om de TERIS operatie van vorig jaar ongedaan te maken, omdat 2 van de 5 ankers hebben losgelaten. Deze operatie wordt middels een endoscopische ingreep uitgevoerd en zal ongeveer 30 tot 50 minuten duren”, kreeg iedereen het sein: GO. Ik werd vervolgens in slaap gemaakt om vervolgens 55 minuten later wakker te worden op de verkoever kamer.

De operatie was geslaagd en het was nu een kwestie van goed wakker worden voordat ik naar huis kon gaan. Het wakker worden ging redelijk goed en om 17uur werd ik ontslagen en mocht ik mee met mijn vader naar mijn ouderlijk huis.

Alles is eigenlijk super gegaan, ik ben alleen nog erg duf en wiebelig van de narcose. Niet vervelend, maar wel genoeg om nog lekker een paar uur bij mijn ouders te blijven om goed bij te komen.

Al met al was dit een goede generale repetitie voor aankomende maandag. Die operatie zal een stuk zwaarder zijn, maar als ik iig zo uit de narcose kom, ben ik al heel erg blij.

Het aftellen kan beginnen.

This entry was posted on Wednesday, February 17th, 2010 at 11:58 and is filed under WLS. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.